مسأله 622 - مراد به وطن [ 1 ] جايى است كه شخص قرار گرفته باشد به قصد هميشه ماندن و آن قدر بماند كه عرفا صدق كند وطن او ، و شرط نيست [ 2 ] شش ماه ماندن ، اگر چه احوط [ 3 ] است و ملك داشتن و متحد بودن وطن شرط نيست . مسأله 623 - هر گاه قطع وطن كند و برود ، چون مراجعت كند اگر ملكى ندارد شكسته كند نماز را و اگر ملكى دارد احوط [ 4 ] جمع است هر گاه شش ماه مانده باشد و اگر جايى ملكى دارد و قصد وطن و هميشه ماندن ندارد ، شكسته مىكند ، اما اگر شش ماه مانده باشد ، احوط [ 5 ] جمع است . مسأله 624 - هر گاه مسافر در بلد واحد علم به ده روز ماندن دارد ، يا قصد ده روز ماندن كند كه از ترخص بيرون نرود [ 6 ] و در ظن و شك هم نباشد در ماندن ، نماز را تمام كند و اگر يك نماز تمام كرد ، بعد قسمى شد كه بايد برود ، تا آنجا است تمام كند اگر چه از ده روز هم بگذرد و هر وقت كه رفت شكسته كند . مسأله 625 - ولايت كاظمين و بغداد ، دو بلد است و نجف و مسجد كوفه هم دو بلد است ، اما بايد قصد ماندن ده روز در يك بلد داشته باشد . مسأله 626 - اما بلدهاى بزرگ كه خارق عادت است قصد اقامه در يك محله آن بايد داشت [ 7 ] و غير از قسم مذكور نماز شكسته است . مسأله 627 - هر گاه شخص در بلد اقامه ، پيش از ده روز يا بعد از ده روز از حد ترخص بيرون رود ، اگر برگشتن باز قصد ده روز ماندن تازه دارد ، نمازش تمام است

--> [ 1 ] - ( صدر ) يعنى وطن غير اصلى . [ 2 ] ( صدر ) شرط است بنا بر اقوى . [ 3 ] ( ميرزا ) اين احتياط ترك نشود . [ 4 ] ( يزدى ) اين احتياط و احتياط بعد واجب نيست . [ 5 ] ( صدر ) اين احتياط ترك نشود . [ 6 ] ( خراسانى ) اين قصد منافى به اقامه نيست اگر كمتر از مسافت باشد . [ 7 ] ( صدر ) على الاحوط .